Puur Beweging

Ontmoet een paard, ontdek jezelf! 

Blog

overzicht:  volledig / samenvatting

Niet achter een paard langslopen!

Geplaatst op 11 januari, 2018 om 3:55 Comments reacties (3)

Zelfs mensen die niets met paarden hebben roepen het: “niet achter een paard langs lopen!” En als je hen naar de reden vraagt dan zegt men: dan kan hij je slaan. Nou, als dit echt waar was, waren er OF veel méér mensen geschopt OF veel meer paardenmensen voorzichtiger.

Hoe komt het eigenlijk dat het niet verstandig is achter een paard langs te lopen?

In welke situatie slaat het paard met zijn achterbeen als je dat doet? Ik ben mij er eens in gaan verdiepen, want mijn paard heeft nog nooit geslagen. Hij waarschuwt mij wel en hij dreigt er wel mee als ik niet luister, maar slaan? Dat nooit! Komt dat omdat ik hem ken? Let ik dan wel goed op? Is het per paard verschillend of juist per situatie? De zin: ‘niet achter een paard langslopen’ spreekt een collectieve ervaring uit; er moet dus een kern van waarheid in zitten. Ik ben benieuwd hoe het zit!

Het paard als wezen.

Een paard is een prooidier. Dat maakt van hem een dier dat zich gewaar is van zijn omgeving met een ontspannen gemoedstoestand. Gewaar zijn betekent kortweg bewust zijn van alles wat er gebeurt in jouw omgeving. Bewust ben je door waar te nemen en te aanschouwen. Ik hoor, zie, voel, proef, ruik...

Een paard ziet bijna alles om zich heen met een blinde vlek recht voor zich en recht achter zich. Hij kan dit goed oplossen door zijn hoofd te bewegen. Wanneer ik mijn paard aan het poetsen ben, dan is het rustig op stal, klets ik niet met andere mensen, maar ben ik met mijn aandacht bij mijn paard. Als ik hem dan aanraak, dan weet hij dat ik het ben en is er niets aan de hand. De ontspannen gemoedstoestand is niet uit balans gebracht.

Een paard is een vluchtdier. Wanneer het paard zelf in rust is tijdens het vast staan en plotseling schrikt van iets in de omgeving, dan kan hij niet vluchten! Na vluchten komt verdedigen en er zijn paarden die meteen reageren door te verdedigen. En een mogelijkheid van verdedigen is slaan met het achterbeen.

In de meeste gevallen is dit toch niet echt aan de orde. Besef dat het paard nog dichtbij zijn natuur staat: gewaar zijn van zijn omgeving kan hij ECHT HEEL GOED!

Vaak gaat het om interactie tussen het paard dat vast staat en de mensen in zijn omgeving. Het paard is een meester in communicatie; non-verbale communicatie wel te verstaan! Het paard geeft, voor de mensen subtiele, signalen af, waarmee hij kenbaar maakt wat wel en niet oké is in ZIJN beleving. En hier gaat het mis!

Mensen raken aan de praat met elkaar. Ze zijn zich dan, in tegenstelling tot het paard, niet meer bewust van de rest van hun omgeving. Terwijl je andere dingen aan het doen bent, dan je aandacht (ook) te richten op het paard, mis je de signalen van het paard. Veel mensen staan er niet bij stil wat het paard allemaal waarneemt in zo’n natuurlijk gewaar zijn. Het is echt héél veel! Iets wat wij niet kunnen voorstellen.

Mensen nemen van de 100% informatie dat tot ons komt, slechts 20% waar. De overige 80% verdwijnt rechtstreeks naar het onderbewuste. Gelukkig maar. We zouden compleet gek worden van wat er allemaal waar te nemen valt!

Terug naar het paard dat vast staat en de mensen in zijn omgeving. Het paard heeft al aangegeven wat hij niet prettig vindt. Het is niet opgemerkt! En dan loopt iemand achter hem langs, paf! Een rake klap. Het paard was het zat en nu hebben de mensen het opgemerkt!

Verbeteren van communicatie

Als je met het paard bezig bent, zorg dan dat je (ook) je aandacht op hem gericht hebt, zodat je zijn signalen op zijn omgeving niet mist. Deze signalen moet je natuurlijk niet alleen opmerken, maar ook naar het paard toe iets mee doen. Geruststellen, fysiek aanraken of een bewuste keuze maken: paard verzorgen of dat andere doen (Ik zet mijn paard gewoon weer even terug als ik het gesprek met iemand belangrijker vind.) Het paard verdient gewoon je volledige aandacht als je met hem werkt. Dat maakt jullie band sterker, schept vertrouwen en biedt wederzijds respect.

Erken de verschillen tussen mens en paard. Paarden zijn vluchtdieren en hebben een heel groot gebied waar zij moeiteloos van gewaar zijn. Mensen filteren veel informatie die tot zich komt en moeten hun aandacht richten op waar zij mee bezig zijn. Vaak concentreren mensen zich zelfs op hun taak en zijn dan nog meer gefocust en nog minder gewaar van wat er om zich heen gebeurd. We verschillen hierin wezenlijk! Begrip zorgt voor minder miscommunicatie.

Wat zijn jullie ervaringen?

Lieve groet,

Annemieke Blokzijl

Eindelijk mijn missie omschreven!

Geplaatst op 9 januari, 2018 om 5:45 Comments reacties (0)

Al 10 jaar geef ik paardrijlessen en paardencoaching… ik dacht altijd dat ik daarmee twee aparte diensten verleen. Natuurlijk is het rijden van paarden vanuit samenwerking echt iets anders dan gecoacht worden door opdrachten met een paard uit te voeren. Toch zie ik steeds bij mensen innerlijke blokkades voorbijkomen met de bijbehorende consequenties…

In de omgang met anderen leer je jezelf kennen.

Ruiters te paard hebben allemaal wel de ervaring gehad dat zij met het ene paard gemakkelijk weg rijden en samenwerken alsof het nooit anders is geweest. Terwijl een ander paard gewoon niet voor je lijkt te willen werken, een paard waar je boos op wordt, gefrustreerd van raakt, angstig wordt om te rijden (op dat paard of zelfs in het algemeen) of de klik is er gewoon niet.

Hoe komt dat?

Er is iets in de interactie tussen mens en paard dat dit teweegbrengt. Met de één zit je volledig op dezelfde frequentie en de andere triggert iets bij je, waardoor de samenwerking niet meer gaat.

Dit werkt precies zo in de omgang met mensen. Je herkent het vast wel; met de één heb je lol, gaat een gesprek vanzelf, heb je meerdere raakvlakken, kortom het klikt tussen jullie. Met een ander kun je goed samenwerken, maar een vriendschap zit er voor je gevoel niet in. Weer een ander irriteert je om zijn gedrag of de manier waarop hij met je spreekt. Ga zo maar door. En ook hier gaat het weer om interactie.

In alle gevallen is er slechts één factor hetzelfde, en dat ben JIJ! Je neemt altijd jezelf mee. En dat is maar goed ook, want de enige die hier wat mee kan ben JIJ.

Helaas werkt het niet zo makkelijk voor ons als dat het zou kunnen zijn. Het is confronterend om in te zien dat je zelf de meeste invloed hebt over wat iets met je doet en te veranderen waarom iets of iemand je zo raakt.

Het is nu eenmaal menselijk om iets of iemand buiten jezelf ‘de schuld’ te geven.

Dus aan jou de keuze om jouw gevoelens, beleving, situatie buiten jezelf te leggen OF te erkennen dat het van binnenuit komt en dus te veranderen is. Welke keuze je ook maakt, bewust of onbewust, het is allemaal oké!


In de praktijk (paardrijden) heb ik wel gemerkt dat ruiters het moeilijk, maar zeer de moeite waard vinden dat ze de controle over de buitenritten terugkrijgen of andere rij- of samenwerkingsproblemen oplossen, geen angst voor rijden meer hebben en (letterlijk en figuurlijk) beter in balans op het paard zitten.

In de praktijk (paardencoaching) vertellen mensen dat het paard zo confronterend en zacht tegelijk is. Zo duidelijk en aanwezig. Je weet gewoon dat het paard het niet voor jou doet! Niet om je tegemoet te komen (Paarden zijn heel nieuwsgierig, dus zullen dit letterlijk wel doen) en ook niet om je dwars te zitten. Paarden projecteren nu eenmaal NIET hun persoonlijke beleving op jou. Wat je krijgt is een pure reactie op wat jij communiceert! Het is soms hard en confronterend, maar zo verhelderend en helend als je ervaart dat je het zelf bent die dit teweegbrengt.

Ik maak als coach altijd de stap van loslaten en nieuw gedrag ervoor in de plaats zetten: Wat je dan krijgt? Dezelfde pure reactie van het paard. Soms precies het tegenovergestelde!


“In het omgaan met elkaar gaat het om wie je bent, wat je wil betekenen voor de ander en welke innerlijke verlangens je wil naleven, waarbij je op innerlijke blokkades stuit, die je onherroepelijk zult moeten overwinnen om dichterbij je verlangens te komen.

Het is mijn missie om mensen daarbij te helpen, met de paarden en zonder kan ook. Het is dezelfde missie om ruiters te helpen op hun reis, die de relatie met hun paard is.”

Lieve groet,

Annemieke Blokzijl

Wat is Omgangskunde?

Geplaatst op 28 november, 2017 om 3:50 Comments reacties (0)

Wat is omgangskunde?

Er wordt mij regelmatig gevraagd wat mijn achtergrond is. In 2004 ben ik afgestudeerd tot Bachelor Communication and Social Skills. Ofwel HBO Docent Omgangskunde & Trainer Sociale en Communicatieve Vaardigheden. Ik gebruik dit ten volle in mijn begeleiding aan mensen als paardencoach en paardrijinstructeur. In mijn lessen aan groepen kun je het docentschap herkennen aan de didactiek en de aandacht voor groepsdynamica.


Wat houdt omgangskunde in?

Omgangskunde is een interdisciplinair vak en heeft betrekking op het verwerven van kennis, inzicht, houdingen en vaardigheden op het gebied van de menselijke omgang.

Kenmerkend voor het vak omgangskunde is het integratieve karakter en de bestaansgerichtheid.

De integratie heeft betrekking op meerdere dimensies:

1. Integratie van disciplines, die in hoofdzaak vallen onder de sociale wetenschappen, gedragswetenschappen en maatschappijwetenschappen. Uit die wetenschappen worden voor de omgang relevante inhouden geselecteerd en in een nieuw interdisciplinair verband gebracht.

2. Integratie van kennis, houding en kunde. (Cognitief, affectief en psychomotorisch). Kennis en inzicht vormen een noodzakelijk bestanddeel van omgangskunde, maar staan niet apart van attitudevorming en de ontwikkeling van handelingsbekwaamheid.

3. Integratie van ervaring en persoonlijke kwaliteiten. In het vak omgangskunde wordt de verbinding gelegd tussen inhouden en ervaringen, normen en waarden van de mens als persoon.

De bestaansgerichtheid van het vak omgangskunde houdt in dat de inhouden en de verwerking ervan gerelateerd zijn aan de werkelijke situatie waarin mensen leven.

Naast een vak component kent Omgangskunde ook een beroepscomponent. Namelijk het geven van les, training, cursus, workshops, e.d. om mensen op een methodische, d.w.z. systematische, doelgerichte, bewuste en procesmatige manier leren omgaan van mensen binnen hun werkvelden.

Bron: Eindtermen Omgangskunde 2004 HU

Hakken laag!

Geplaatst op 11 augustus, 2016 om 15:15 Comments reacties (0)

In de paardrijles hoor je de instructeur zeggen; houd je hakken laag!


Het e-zine Dressuur heeft daar ook een artikel over geschreven (http://www.dressuur.nl/berichten/4843). Daarin wordt omschreven dat het bij paardrijden voor een juiste zit belangrijk is dat je de hakken laag houdt. Toch mis ik de details over waarom dan? En hoe doe ik dat? Ik doe graag een poging.

In de studiemap van de opleiding tot instructeur staat geschreven dat problemen in de regio van de voet zich meestal uiten in:

  1. het optrekken van de hak, in combinatie met het optrekken van de knie;
  2. het uitgesproken uitdrukken van de hak, waarbij de ruiter de enkel op slot zet.

Dit zou betekenen dat hakken laag! spanning in de enkel veroorzaakt met als gevolg dat de ruiter niet meer in staat is om mee te veren met de beweging van het paard. Daarnaast is het optrekken van de hakken een gevolg van het optrekken van de knieën, wat weer een gevolg is van het spannen van de billen, waardoor je op het zadel zit i.p.v. in het zadel zit; ofwel om je paard heen zit.


Waarom horen we het instructeurs dan zeggen in de les?

Het is heel belangrijk voor een goed ruitergevoel om om het paard heen te zitten. We zien vaak dat mensen die nog niet de juiste balans hebben op het paard zich vast willen houden aan de teugels en daarbij het onderlijf optrekken. Het is een natuurlijke reactie van de mens om zich klein te maken bij onbewuste angstgevoelens; benen optrekken en het is een natuurlijke reactie van de mens om zich vast te houden of vast te grijpen bij het gevoel van vallen; trekken aan de teugels. Die teugels heb je immers vast.

Instructeurs willen ruiters juist graag helpen om in balans op het paard te zitten. Benen lang maken en hakken uitdrukken, zodat ruiters leren meer om het paard en in het zadel te gaan zitten. Het is zo moeilijk in het begin, omdat onbewuste gevoelens van angst zo ontzettend aanwezig zijn. Vanuit de natuur gezien is dit ook logisch; paardrijden is niet natuurlijk voor een mens!


Wat willen instructeurs nu eigenlijk bereiken met het vragen naar hakken laag?

Wanneer een ruiter goed met zitvlak in het zadel zit, hebben de benen alle ruimte om, om het paard heen, ontspannen naar beneden te hangen. Als je de bal van de voet nu in de stijgbeugel doet, dan ontstaat er een lichte buiging in knie- en enkelgewricht. In de beweging functioneren deze gewrichten in lichte buiging, samen met het bekken, voor schokdemping. Door deze gewrichten als het ware mee te laten veren in de beweging van het paard kun je spieren aanspannen vanuit ontspanning. Dit is goed te zien bij springruiters.

Ten tweede kun je niet of nauwelijks beenhulpen vanuit kuitdruk geven zonder lichte buiging in de enkels. Het is dus voor een goede balans, een meeverende zit en het geven van subtiele beenhulpen essentieel een lichte buiging in enkels, knieën en heupen te hebben.


Wat kan de instructeur doen om hakken laag! bij de ruiter te bereiken?

Besef dat rechtop zitten lukt vanuit het bekkengordel en het zitvlak. Ga pas met benen en voeten aan slag door te beginnen bij het zitten zelf. Uitgaande van de basis: zitten in het zadel; om het paard heen. Netjes rechtop zitten met het bovenlijf, waarbij de ademhaling rustig en laag (een buikademhaling) is.


Kijken we nu naar de 2 problemen regio voet uit de studiemap voor instructeurs dan kan de instructeur het volgende meegeven aan de ruiter:


1. het optrekken van de hak, in combinatie met het optrekken van de knie;

De ruiter goed leren zitten. Daar zijn verschillende oefeningen voor. Daarna is het belangrijk dat de ruiter ervaart wat er gebeurt met de zit wanneer de benen ontspannen naar beneden hangen zonder gebruik te maken van de stijgbeugels. De instructeur kan dan de stijgbeugels bij de ruiter aandoen. (Het is belangrijk dat de ruiter probeert de benen te ontspannen.) Let erop dat de stijgbeugel onder het juiste punt onder de bal van de voet ligt en dat het been in juiste verticale lijn van de zit ligt.


Tips tijdens het rijden zijn:

  • knie wijst schuin naar beneden. Alsof er een lampje inzit die zijn lichtstraal naar de grond schijnt.
  • Geen spanning op de enkels door voeten richting de staart te brengen; het juist oplijnen van de enkel met heup/schouder/oor.
  • Als laatste oefening leer ik ruiters dat wanneer ik zeg: Benen lang maken, ik de achterkant van het gehele been tot en met de hiel bedoel. De bovenste tips zijn dan wel belangrijk om eerst uit te voeren.

 

2. het uitgesproken uitdrukken van de hak, waarbij de ruiter de enkel op slot zet;

Meestal is er sprake van te weinig gebruik maken van de lengte van het been. Deze oefening is bedoeld om de ruiter bewust te maken van hoeveel langer de benen eigenlijk zijn: De instructeur maakt een foto van de ruiter met de voeten in de stijgbeugels. Laat de ruiter de stijgbeugels uit doen en zijn benen ontspannen naar beneden bungelen. Maak de stijgbeugels op maat, waarbij de hak van de laars nog onder de stijgbeugel uitkomt. De ruiter doet de stijgbeugels weer aan en de instructeur maakt nog een foto. Bespreek samen het resultaat. De ruiter zal tijdens het rijden wel moeten wennen aan deze nieuwe stijgbeugellengte.

 

De leider bepaalt...

Geplaatst op 5 februari, 2016 om 7:30 Comments reacties (0)

De leider bepaalt...


Wanneer je de relatie durft aan te gaan met je paard op basis van wederzijds vertrouwen en respect, vraagt dat veel inlevingsvermogen van je. Een paard dat graag snel is, wil binnen jullie relatie ook snel gaan. Wij mensen zouden tegen elkaar zeggen: "ga eens met mij mee, want hier geniet ik zo van!"


Het is wel moeilijk en spannend om zo hard te gaan. Paarden zien het eventuele gevaar niet en het kan dan zeer onveilig zijn als je (ook alleen maar denkt dat je) de controle verliest. Toch is het fijn als jij als ruiter kunt aangeven waar jullie heen gaan en in welk tempo. Het paard zal je dankbaar zijn dat hij hard mag gaan van jou, als hij daar behoefte aan heeft. Belangrijk dus dat jij bepaalt waar, wanneer en hoe hard hij mag!


Mijn IJslander Lett


Hallo,

Ik ben Evelien en ben sinds april in het bezit van een 9 jarige IJslandse merrie genaamd Lett. Het is een pittige, loperige dame waar ik aan moet wennen. Mijn doel met haar is lekker veel buiten rijden, maar door miscommunicatie is ze er een paar keer met mij vandoor gegaan. Dit heeft grote indruk op mij gemaakt en ik durfde niet meer buiten draf of tölt aan te vragen, stappen ging wel goed.


Zo viel mijn doel, wat ik voor ogen had, in duigen. Ik gunde haar wel een keer lekker hard gaan, maar dan wel wanneer het kan en gecontroleerd. Mijn idee was om dit op een veilige omheinde plek uit te proberen. Ik heb een afspraak gemaakt op een ovaalbaan (drafbaan) en heb Annemieke mee gevraagd om mij daar les te geven.


Op de ovaalbaan kon ik op een veilige manier alle gangen van Lett aanvragen. Het was super spannend, maar wat ging het goed! Lett kan super hard, maar MET goede controle en IN ontspanning. We zijn door deze ervaring weer een stuk dichter naar elkaar toe gegroeid, wat natuurlijk heerlijk voelt en mooi is om te zien. Lett is een beetje gesloten, maar wat werd ze hier blij van en ik ook! Ik ben blij dat ik deze oplossing gevonden heb. Hier kunnen we verder mee en een mooie ervaring erbij!


Bedankt Annemieke voor je aanwezigheid en je goede aanwijzingen.


Groetjes, Evelien.

 


Rss_feed